کتاب تمام زمستان مرا گرم کن

آنچه به لحاظ فنی از مهم ترین ویژگی های کتاب "تمام زمستان مرا گرم کن" به حساب می آید، فشردگی و ایجاز قصه ها، بدون اینکه به اصل قصه خدشه ای وارد شود، می باشد. این مختصر و مفید بود روایت، نه تنها داستان ها را مصنوعی نکرده و میان خواننده و قصه حائل نشده، بلکه سبب شده ارتباط حسی مخاطب با قصه تقویت شود. از ابزارهای مهمی که "علی خدایی" برای دستیابی به چنین ایجازی از آن ها بهره برده، جملات کوتاهی است که غالبا از کمترین اجزای دستوری ممکن تشکیل شده اند. این روند صرفه جویی در به کار بردن واژه سبب شده تا بیشترین اطلاعات لازم در کوتاه ترین زمان ممکن و کمترین میزان واژگان به خواننده انتقال یابد. انتقال سریع موقعیت، به کار گیری قیدهایی که بغرنج بودن شرایط را بهتر به تصویر می کشند، ارائه ی داستان هایی بدون پیرنگ یا اصطلاحا داستان های تخت و چخوفی از دیگر ویژگی های مجموعه ی "تمام زمستان مرا گرم کن" به قلم "علی خدایی" می باشد.

ده داستان این مجموعه ی خواندنی عبارت اند از: "تمام زمستان مرا گرم کن"، "فانفار"، "عصرهای یکشنبه"، "مکالمه"، "شماره ی 69909"، "سالاد لوبیا با سیر تازه"، "تخت های روی آب"، "حوله های نیمه شب"، "مرغابی ها" و "خاک سپاری" که سه داستان نخست آن با استقبال چمشگیری از سوی مخاطبان رو به رو شده است.

«... برای این‌که چهار نفر را با خودم بکِشم. بعد یک‌دفعه همه را ول کنم بیایم این‌جا و یک نفر را آماده‌ی مردن کنم. ملافه‌هایش را عوض کنم. حمامش کنم. موهاش را شانه کنم و وقتی قرص‌هایش را می‌دهم، یادم بیفتد که ای وای این مادر است. چه‌قدر پیر شده. و بعد مثلاً از تو صحبت کنم و مادر بپرسد که حالا چه کار می‌کند؛ زنده‌س؟ و من بگم آره؛ چراکه نه؟ و شب که برگشتم، مـادر کنار تلویزیون نشسته باشد و بپرسد خوش گذشت؟ و من بگم آره، حرف زدیم! خندیدیم؛ یاد گذشته‌ها کردیم که دست همدیگر را می‌گرفتیم و زیر باران قدم می‌زدیم؛ یا از این گل‌فروشی وقتی می‌گذشتیم گل می‌خریدیم.»