"چهره عریان"، نخستین اثر داستانی سیدنی شلدون، نویسنده‌ی برجسته‌ی آمریکایی است که در سال ۱۹۷۰ منتشر شد و بلافاصله جایگاه او را به‌عنوان یکی از خالقان توانای تریلر روان‌شناختی تثبیت کرد. این رمان که نامزد جایزه‌ی ادگار آلن پو شد، با نثری تند و روایتی پرکشش، خواننده را به دل ماجرایی می‌برد که در آن مرز میان سلامت روان و جنون، اعتماد و فریب، روشن و تاریکی مدام جابه‌جا می‌شود.در مرکز داستان، دکتر جاد استیونز، روان‌کاوی خوش‌نام در نیویورک، قرار دارد که زندگی‌اش ناگهان با مجموعه‌ای از قتل‌های اسرارآمیز به هم می‌ریزد. قتل وحشیانه‌ی یکی از بیمارانش، جان هانسون، و به‌دنبال آن قتل منشی وفادارش، کارول رابرتز، او را نه‌تنها در موقعیتی پراضطراب، که در مظان اتهام قرار می‌دهد. ستوان مک‌گریوی، پلیسی که از دکتر کینه‌ای شخصی به دل دارد، بی‌درنگ انگشت اتهام را به‌سوی او نشانه می‌گیرد. دکتر استیونز برای اثبات بی‌گناهی خود و یافتن حقیقت، به کارآگاهی خصوصی به نام نورمن زی مودی متوسل می‌شود. اما هرچه در جست‌وجو پیش می‌رود، سایه‌ی تهدید بیشتر بر او سنگینی می‌کند. آیا خطر از بیرون است یا در میان بیماران خودش پنهان شده؟ با پیش‌روی روایت، این پرسش به شکلی دلهره‌آور در ذهن خواننده رسوخ می‌کند. در نهایت، پرده از توطئه‌ای برداشته می‌شود که با یک سندیکای جنایی و بیماری مرموز به نام آن بلیک پیوند می‌خورد؛ زنی که بیش از آنچه می‌نماید می‌داند.شلدون در این اثر، فضای بسته‌ی اتاق مشاوره‌ی روان‌کاو را به میدان نبرد ذهن‌ها بدل می‌کند. او از خلال رابطه‌ی درمانگر و بیمار، به سراغ موضوعاتی چون اعتماد متقابل، انگیزه‌های پنهان، و نقاب‌هایی می‌رود که انسان‌ها در تعاملات خود به چهره می‌زنند. "چهره عریان" در عین حال داستان زوال آرام اطمینان است، جایی که شخصیت‌ها ناگزیر می‌شوند به آنچه پشت چهره‌ها نهفته است، خیره شوند-حتی اگر آنها را بکشد."چهره عریان" نه‌فقط آغاز مسیر درخشان ادبی سیدنی شلدون، بلکه الگویی درخشان از تلفیق تعلیق، روان‌شناسی و داستان‌پردازی کلاسیک است. این رمان، با ضرب‌آهنگی نفس‌گیر، شخصیت‌هایی چندوجهی، و فضای دلهره‌آوری که تا پایان رهایت نمی‌کند، یکی از آثار فراموش‌نشدنی این ژانر محسوب می‌شود. برای مخاطبانی که به داستان‌های روان‌شناختی با پیچ‌وتاب‌های فکری علاقه دارند، این کتاب در حکم دعوت‌نامه‌ای است برای سفری پرخطر به ژرفای ذهن انسان.
