فعالیت ورزشی فقط یک کار نیست. مدت، شدت و نوع فعالیت ورزشی فرق میكند. دویدن و وزنه برداری، دو نوع فعالیت ورزشی كاملاً متفاوتند و احتمالاً دستگاه های پیام رسانی متفاوتی نیز دارند و باعث فواید متفاوتی نیز میشوند. هم چنین، پاسخ به فعالیت ورزشی،عنصری زمانی دارد: مطالعات کوتاه مدت، حدی از آسیب بافت را نشان میدهند، در حالی که مطالعات درازمدت چه بسا با فوایدی همراه است.
کار خود ما در این حوزه بر اثر مشاهداتی تحریك شد كه ریشه در كارهای خود ما و سایرین دارد و دیدیم عامل هم فعال کننده رونویسی PGC1α – که ما آن را در چربی قهوه ای کشف کردیم – بر اثر تمرین استقامتی تحریك می شود ؛ که به نوبه خود بیوژنز میتوکندریایی و بسیاری از مسیرهایی را تحریك میكند كه در عضله ورزیده استقامتی دیده ایم. دست کم در موش ها ، مقاومت در برابر دیستروفی و آتروفی عضلانی را شاهد بودهایم. علاقه ما به نحوة بیان PGC1α در عضلات، به فوایدی در بافت های دوردست منجر شد كه پیامد آن کشف آیرزین بود، پروتئین کوچکی كه در عضلات به عنوان « یک مایوکاین» ترشح میشود و توسط فعالیت ورزشی و PGC1α در انسان و موش – هردو- کنترل میشود.
-230x250.jpg "کتاب فیزیولوژی ورزشی 2")