این کتاب که از مجموعههای دانشگاهی کمبریج است، اثری است در حوزهی نقد ادبی و فلسفه که به بررسی تطبیقی دو چهرهی متفاوت اما عمیقاً تأثیرگذار-مارکی دو ساد و ساموئل بکت-میپردازد. نویسنده با نگاهی نظری و بینارشتهای، این دو را در افقی مشترک قرار میدهد تا مسئلههایی چون زبان، بدن، رنج و امکان معنا را در آثارشان واکاوی کند. در این مطالعه، ساد فراتر از یک نویسندهی جنجالی، بهعنوان متفکری رادیکال در باب میل، اخلاق و قدرت بازخوانی میشود؛ در مقابل، بکت با جهان مینیمال و زبان تقلیلیافتهاش، به نقطهای میرسد که در آن، خودِ معنا دچار تعلیق میشود. راباتِه با بهرهگیری از سنتهای نقد مدرن-از پساساختارگرایی تا روانکاوی-تلاش میکند پیوندهای پنهان میان این دو چشمانداز را آشکار سازد. از منظر روششناسی، این اثر نمونهای دقیق از نقد تئوریک است که نهتنها به خوانش متن، بلکه به مسئلهی «چگونه خواندن» نیز میپردازد. تأکید بر تفسیر بهعنوان کنشی پیچیده و چندلایه، کتاب را به منبعی قابلاعتنا برای دانشجویان و پژوهشگران ادبیات، فلسفه و نظریه تبدیل کرده است. این کتاب، در نهایت، دعوتی است به بازاندیشی در خودِ عمل تفسیر-جایی که مرز میان متن و نظریه، و میان خواننده و معنا، پیوسته در حال بازتعریف است.
-230x250.jpg "کتاب اتصال روایی بیناروایت (طرحی برای روایت شناسی پساساختارگرا)")
