کتاب «البیان و التبیین» نوشته ابو عثمان عمرو بن بحر، ملقب به جاحظ، ادیب و متفکر معتزلی و از بزرگترین اندیشمندان عصر عباسی است. ابن خلدون در «مقدمه» خود این کتاب را یکی از چهار رکن اصلی علم ادبیات عرب برشمرده است . جاحظ این اثر را با هدف تعلیم اصول بیان و قواعد استدلال، مناظره و احتجاج به خطبای معتزلی نگاشته و در آن به مسائل ادبی، نقد، بلاغت، فلسفه و مسائل زبانی پرداخته است. این کتاب در میان آثار جاحظ تنها اثری است که به صورت مستقل به مسائل ادبی و بلاغی اختصاص یافته است [citation:1]. ترجمه حاضر توسط فرشته فرضیشوب، که پایاننامه کارشناسی ارشد خود را نیز به همین کتاب اختصاص داده بود، تلاشی است برای در دسترس قرار دادن مضامین این اثر ارزشمند برای فارسیزبانان