رشته مطالعات برنامه درسی به عنوان حوزه ای از تعلیم و تربیت که بیش از یک قرن از تولد رسمی آن می گذرد، در ممالک مختت جهان رشد و توسعه چشم گیری پیدا كرده است و طیف وسیعی از تلاش ها و ابتکارات مصروف نین نظریه ها، الگوها و رویکردهایی شده است که اگر چه نگاهی محلی و مونتی داشته اند اما جلوه و نمودی جهانی پیدا کردء امث رشه مطالعات برنامه درسی در ایران در طی چند دهه اخیر به عنوان یک حوزه مطالعاتی جدید در مشابه با سایر حوزه های مرتبط با تعلیم و تربیت رشد بی نظیری را از نقطه نوسو، رشه در محافل و مجامع دانشگاهی و علمی داشته است و تعداد دابل توجهی از سرمایه های فکری و نل علمی و توانمند در این رشته در حال تحصیلی و با نارغ التحصیل شده اند.
علیرغم توسعه رشت در محافل علمی و توسعه منابع انسانی متخصص در حوزه مطالعات برنامه درسی متاسفانه کارآیی و اثر بخشی رشته بواسطة تقدات ارتباط نامش از بین دانشکده های علوم تربیتی و نظام آموزش و پرورش کشور، عدم استقبال از دواليت، ورود ، مشارکت و همکاری فارغ التحسبلان و متخصصان مطالعات برنامه درسی در تصمیمات و مطالعات مرتبط در سطح مدارس و نظام آموزشی و... باعث دو گانگی و جدا شدن نظام تربیت نیروی انسانی و نظام آموزشی گردیده است.
