کتاب «جنگ بود، اما تو خواب بودی پسرم» نه یک روایت نظامی کلیشه‌ای، که قصه‌ی پنهان زندگی در سایه‌ی جنگ‌های اخیر ایران است؛ مجموعه‌ای از داستان‌های کوتاه که با نگاهی انسان‌محور، به سراغ اضطراب‌ها و پیوندهای عاطفی خانواده‌هایی رفته که در بطنِ حوادث، بی‌سروصدا زندگی کرده‌اند. این اثر با فاصله گرفتن از گزارش‌های جنگی و تکیه بر روایت‌های داستانی عمیق و همذات‌پندارانه، دقیقاً به خلأ موجود در بازار کتاب پاسخ می‌دهد و گزینه‌ای متمایز برای ویترین کتاب‌فروشی‌هاست که به دلیل قصه‌گو بودن و سوژه‌ی ملموس، پتانسیل بالایی برای جذب مخاطب عام و خاص دارد. رضا باباخانلو نویسنده، مترجم و فعال فرهنگی است. او دانش‌آموخته‌ی مهندسی صنایع است، اما علاقه‌ی عمیقش به هنر از سال‌های کودکی مسیر حرفه‌ای او را شکل داده است؛ علاقه‌ای که در موسیقی، طراحی و نقاشی نمود داشته و در ادامه، او را به فعالیت مستمر در حوزه‌ی فرهنگ و نشر رسانده است. باباخانلو در کنار ترجمه و همکاری در انتشار کتابهای گوناگون، تجربه‌ی تألیف نیز دارد. از آثار او می‌توان به رمان جنایی-عشقی من مینا را کشتم که سرگذشت چند دانشجو است که ناخواسته وارد داستانی پرهیاهو می‌شوند، درگیری هفتاد درصدی، روایتی شخصی از تجربه‌ی ابتلا به کرونا، کتاب آشپزی ایرانی و سیزده خاطره شیرین از سربازی که تجربه‌ی اندوخته‌اش از دوران سربازی بود، اشاره کرد.
بخشی از کتاب:
مادر و بچه‌ها رسیدند. موشک دقیقاً وسط ساختمان بالای مغازه خورده بود و از آن ساختمان و مغازه، چیزی جز تلی از خاک و آوار نمانده بود؛ خرابه‌ای بی‌شکل که انگار هیچ‌وقت «زندگی» در آن جریان نداشته. همان‌جا که تا چند ساعت قبل بوی گوشت و جگر و دود زغال می‌آمد، حالا فقط بوی سوختگی بود و آهن داغ و سیمان خردشده. انگار شهر دهان باز کرده بود و آن تکه از دنیا را بلعیده بود. مادر به‌طور غریزی دستش را جلوی چشم‌های فاطمه گرفت. فقط خون بود و دود و خاک. چیزهایی که چشم کودک نباید ببیند، اما جنگ برای «نباید»ها احترامی قائل نبود.
