وجه تمایز مجموعه‌داستان‌های عشقهای خنده‌دار در این است که این کتاب‌نه در تبعید بلکه در وطن نوشته شده است. کوندرا در این اثر، قهرمانانه حمله به زشتی‌ها و نابهنجاری‌های یک جامعه‌ی توتالیتر را درست در زیر تیغ و طناب سانسور و خفقان آغاز کرد. شاید به همین دلیل برای آنچه پیش از 1958 نوشته، شخصاً ارزشی قائل نیست. کتاب عشقهای خنده‌دار متنی است هنرمندانه غنی از فلسفه، بدبینی و شوخ‌طبعی. موضوع اصلی این کتاب درباره‌ی عشق است اما نه از آن عشقی که عادت به خواندنش داریم زیرا عشقهای خنده‌دار مجموعه داستانی عاشقانه نیست، بلکه به تصمیم‌ها و اتفاق‌های ساده‌ای می‌پردازد که زندگی آدم‌های فضای داستان را به ماجراهای پیچیده‌ای می‌کشاند. انگار همه‌چیز از یک شوخی آغاز می‌شود و قهرمانان در مسیر بی‌‌بازگشتِ راهی که رفته‌اند، فقط می‌توانند به امید رهایی پیش بروند. جالب این‌که، زندگی آن‌ها را به درون می‌کشد و هرچه تلاش می‌کنند، کلاف سردرگم زندگی‌شان بیش‌تر پیچ می‌خورد. در این میانه نیز فضای امنیتی و سلطه‌گر جامعه‌ی کمونیستی به جان آن‌ها می‌افتد و هر مفری را بر ایشان می‌بندد.
