عکاسی، یکی از مهم ترین زمینه های هنری است که برخلاف قدمت کم نسبت به سایر رشته های جایگاه خود را به خوبی در میان هنرها و علوم تثبیت کرده است.
نزدیک به دو سده از عمر عکاسی می گذرد و دایره ی فعالیت آن روز به روز گسترش می یابد به گونه ای که نفوذ آن به همه ی رشته های گوناگون هنر، از جمله سینما، نقاشی، معماری و شاخه های علوم انسانی مانند روانشناسی، مردم شناسی، انسان شناسی، جامعه شناسی و حتی علوم پزشکی فیزیک و انکار نشدنی است. این همه، بررسی همه جانبه ی عکاسی را ضروری نموده و در طول حدود صدوهشتاد سال، باعث تولید هزاران نوشتار در قالب مقاله، کتاب، پایان نامه، مصاحبه، گزارش و پیرامون جنبه های فنی و نظری عکاسی شده است و در چند دهه ی گذشته، در ایران نیز نوشتارهای گوناگونی با هدف گسترش دانش عکاسی منتشر شده و پژوهش و بررسی عکاسی، در محافل دانشگاهی و پژوهشی کشور مورد توجه قرار گرفته است. مدرسان و پژوهشگران ایرانی در این زمینه مقالات و کتاب های فراوان نوشته اند و برخی نیز به ترجمه ی نوشتارهای غیرفارسی روی آورده اند.
در جریان هر نوع مطالعه و پژوهش، گردآوری مطالب از منابع و مأخذ گوناگون اهمیت ویژهای و دارد. در واقع ارزش و اعتبار هر پژوهشی، وابسته به حدود و ابعاد شناسایی مدارک و مأخذ آن است
حجم روزافزون اطلاعات منتشرشده با اشکال گوناگون، دستیابی به آنها را روز به روز دشوارتر د میکند. از این رو، کتاب شناسیها به دلیل راهنمایی پژوهشگران در شناسایی مدارک مورد نظرشان،
خود بخشی از فرایند پژوهش بوده و برای گردآوری داده ها و تسهیل دستیابی پژوهشگران به منابع داده ها، بسیار موثرند.
