نظام های اداری در کشورهای مختلف محصول ضرورت هایی بوده که در شرایط متفاوت بر جامعه تحمیل شده اند و دولت ها برای مدیریت جامعه، اجزای این نظام را به یکباره یا به تدریج ایجاد کرده اند.
در یک نگاه تاریخی، این نظام ها محصول سه انقلاب مهم هستند که در جهان به وقوع پیوسته است، انقلاب صنعتی در انگلستان، انقلاب سیاسی در فرانسه و انقلاب اداری در آلمان. این انقلاب ها و ضرورت موجود در آن، جریان های اداری را در کشورهای مختلف بوجود آورده است که مهم ترین آنها: جریان المان با نظریه بوروکراسی ماکس وبر، جریان فرانسه با نظریه اصول هماهنگی مدیریت هنری فایول و جریان آمریکا با نظریه مدیریت علمی وینسلو تیلور هستند.
این سه جریان که در سال های ابتدایی سده بیستم شکل گرفته اند، به عنوان مکتب کلاسیک نام گذاری شده است. در سال های بعد بویژه در جریان و بعد از جنگ جهانی دوم و با توجه به هدف مهم توسعه ای دولت های درگیر در جنگ، نظام های اداری تعریف شده فوق، به عنوان یک ابزار مهم دولتی کمک زیادی به توسعه این کشورها نموده اند. تجربه موفق این نظامها در اداره جامعه و بهره ور نمودن دولت، سبب شده است تا نظام اداری دولت ها را یگانه ابزاری در جهت اجرای سیاستها و اداره امور عمومی جامعه، قلمداد نمایند. در حقیقت تمامی تصمیم ها و برنامه های سیاسی، اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی دولت یا قدرت سیاسی حاکم، بدون پشتیبانی نظام اداری با قدرت اجرایی توانا و همکاری کارگزاران دلسوز و کاردان، بیهوده و بی اثر خواهد بود.
نظام اداری با ابعاد مختلف توسعه در ارتباط است و به عنوان سازوکار یا گردونه ای است که باید هدف های دیگر نظام های موجود در جامعه را به ثمر برساند.
